24 Νοε 2017

Σβησμένη από τις συνειδήσεις, σβησμένη από τον χάρτη

Βαθιά λύπη προκαλούν οι εικόνες καταστροφής που δόθηκαν στη δημοσιότητα μετά το πέρασμα της φονικής πλημμύρας από την Δυτική Αττική, που άφησε πίσω της 20 νεκρούς, αγνοούμενους, και τεράστιες καταστροφές σε λαϊκές περιουσίες. Ενώ οι κάτοικοι της περιοχής μετρούν τις πληγές τους, στα κυβερνητικά κλιμάκια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ήδη αρχίσει το παιχνίδι της ευθυνολογίας, με κατηγορίες να εκτοξεύονται παντού: η αντιπεριφερειάρχης Ρένα Δούρου καταθέτει μήνυση κατά παντός υπευθύνου, το μπαλάκι φεύγει από τα Υπουργεία στους ΟΤΑ, από εκεί στις διάφορες αρμόδιες αρχές και υπηρεσίες, και πάλι πίσω. Όπως και σε αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν, τελικά κάπως καταλήγουμε ότι δεν φταίει κανείς.                             
Η πραγματικότητα όμως είναι, ότι η ευθύνη για το γεγονός ότι μια ισχυρή βροχόπτωση στην Δυτική Αττική, που είχε απολογισμό παρόμοιο με αυτόν που είχε ο τυφώνας Ίρμα σε ολόκληρη την καραϊβική (24 νεκροί), βαραίνει όλο το πολιτικό προσωπικό σε βάθος πεντηκονταετίας. Βαραίνει όλες τις κυβερνήσεις που, γνωρίζοντας τον κίνδυνο, επέλεξαν και επιλέγουν, να εξυπηρετούν τα εκάστοτε ιδιωτικά οικονομικά συμφέροντα και άφησαν σχετικές μελέτες αναξιοποίητες, χρηματοδοτώντας χωρίς όριο διάφορα έργα  «υποδομής» (όπως αυτά των ολυμπιακών αγώνων) και «αισθητικής ανάπλασης των καλών περιοχών». Με αυτό τον τρόπο γέμιζαν τις τσέπες των εργολαβιών εις βάρος των φορολογούμενων λαϊκών στρωμάτων, αφήνοντας ολόκληρες περιοχές εκτεθειμένες σε τέτοια φαινόμενα.  Όλες τις κυβερνήσεις της μνημονιακής διαχείρισης που καθ’ υπόδειξη της Ε.Ε., ισοπεδώνουν κάθε μορφής δημόσια παροχή και υποδομή, ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις, κατέληξαν να είναι υπαίτιες για την υποβάθμιση ολόκληρων περιοχών.
Βαραίνει όλες τις κυβερνήσεις που για χρόνια κάνουν τα στραβά μάτια και συγκαλύπτουν όλες τις παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας από αυτούς που επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν ιδιωτικά συμφέροντα, στο όνομα των επενδύσεων. Έτσι καταλήγουν να θυσιάζουν το φυσικό περιβάλλον στον βωμό της ανάπτυξης και κερδοφορίας.  Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ η Μάνδρα είναι μια ακόμα παράπλευρη απώλεια της «υγιούς επιχειρηματικότητας, όπως υπήρξαν στο πρόσφατο παρελθόν η Σαρωνικός και οι Σκουριές. Η καταστροφή στη Δυτική Αττική, είναι ακόμα ένα βαρύ τίμημα που ο λαός καλείται να πληρώσει ως συνέπεια της εγκληματικής ανοχής εκ μέρους της κυβέρνησης στην καταπάτηση ακόμα και των στοιχειωδέστερων περιβαλλοντικών προβλέψεων, και της πλήρους αδιαφορίας της προς οποιαδήποτε υποδομή που δεν παρουσιάζει επενδυτικό ενδιαφέρον.
Το μαζικό λαϊκό κίνημα πρέπει να διεκδικήσει να ληφθούν άμεσα και μακροπρόθεσμα μέτρα αντιπλημμυρικής προστασίας, και πλήρη αποκατάσταση της λαϊκής περιουσίας με ευθύνη του κράτους.  Πρέπει επίσης να διεκδικήσει σύγχρονη και ποιοτική στέγη στον κόσμο της δουλειάς, μέσα από προγράμματα εργατικής κατοικίας.
Να οργανωθεί η αλληλεγγύη στους χιλιάδες ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους, που διαλύθηκε η ζωή τους.
ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΑΚΙ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ, ΣΥΛΛΕΓΟΝΤΑΙ ΕΙΔΗ ΠΡΩΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΥΣ & ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΕΣ ΣΤΗ ΜΑΝΔΡΑ


ΡΑΣ ΕΑΑΚ

9 Νοε 2017

Καταγγελία των ΡΑΣ ΕΑΑΚ // ΑΡΕΝ // Αγωνιστικών Κινήσεων, για τη στάση της ΠΚΣ στη Γενική Συνέλευση Τετάρτη 8/11

Καταγγέλλουμε την κατάπτυστη στάση ΜΑΣ/ΠΚΣ/ΚΝΕ, στη Γ.Σ. Πολιτικού, την Τετάρτη 8/11, η οποία κινήθηκε μεμονωμένα, δρώντας διαλυτικά και εις βάρος του Φοιτητικού Συλλόγου. Συγκεκριμένα, ενόσω είχε υπάρξει συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων που συμμετείχαν, να περιμένουμε τη λήξη της διάλεξης του 1ου έτους, ώστε ακόμα κι αν δεν συγκροτούνταν απαρτία, να γίνει μια συζήτηση με μαζικότερους όρους για τα ζητήματα του Φ.Σ., και άρα τη σημασία της συμμετοχής του στον εορτασμό του Πολυτεχνείου, η ίδια αποφάσισε να αποχωρήσει από τη διαδικασία. Μάλιστα, όχι δεν σεβάστηκε τον οργανωμένο τρόπο λειτουργίας του ανώτατου συλλογικού οργάνου του συλλόγου, προέβη μόνη της σε τοποθέτηση και κατόπιν κάλεσε τα μέλη του Συλλόγου να απέχουν από τη διαδικασία.

Αυτή η πρακτική είναι αντιπαραθετική με τον τρόπο που έχουν κατακτήσει να συζητούνται συλλογικά και δημοκρατικά όλα τα ζητήματα και όλες οι πολιτικές απόψεις, έτσι ώστε να δίνεται χώρος στον καθένα ανένταχτο και μη, να τοποθετείται, να διαφωνεί, να εκφράζεται. Επί της ουσίας πρόκειται για μια διαλυτική κίνηση η οποία δυσχεραίνει περαιτέρω τους ήδη αρνητικούς όρους της συγκεκριμένης Συνέλευσης. Εν τέλει, αυτή η κίνηση δεν αντιστοιχεί σε μία αριστερή δύναμη που οφείλει να σέβεται και να προωθεί το δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας και διεκδίκησης του Φοιτητικού Συλλόγου.


ΡΑΣ ΕΑΑΚ
Αρ. Εν. Πολιτικού

Αγωνιστικές κινήσεις

3 Νοε 2017

8 Οκτ 2017

6 Οκτ 2017

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΡΑΣ-ΕΑΑΚ ΚΑΙ ΑΡΕΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΑΠ ΣΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ 05/10/2017


            Είναι προφανές ότι οι παλιές συνήθειες δύσκολα εγκαταλείπονται: ο λόγος (για άλλη μια φορά) για την στάση που τήρησε η «υπεύθυνη δύναμη» ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πολιτικού στο Διοικητικό Συμβούλιο (ΔΣ) της Πέμπτης, 5ης Οκτωβρίου.

Θα περίμενε κανείς, ότι ένα τόσο μείζον θέμα, όσο το ενδεχόμενο να μείνουν οι φοιτητές των ΑΕΙ και ΤΕΙ πανελλαδικά χωρίς συγγράμματα για ένα εξάμηνο, θα επαρκούσε για να λοχεύσει μια στοιχειώδη έστω αντίδραση από οποιαδήποτε δύναμη αξιώνει να εκφράζει «το συμφέρον του φοιτητή». Και όμως, φαίνεται πως τίποτα δεν μπορεί να φέρει την ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πολιτικού προ των ευθυνών της απέναντι στον σύλλογο: Καλούμενη να αποσαφηνίσει την τοποθέτησή της κατά της αναστολής της διανομής των συγγραμμάτων, αλλά επίσης κατά της προτεινόμενης παρέμβασης του Φοιτητικού Συλλόγου στην Γενική Συνέλευση Τμήματος προκειμένου να γνωστοποιηθεί και να συζητηθεί το πρόβλημα, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ αρκέστηκε στο: «εμένα αυτή είναι η τοποθέτησή μου». Περεταίρω πιεζόμενη για μια πιο συνεκτική τοποθέτηση ως προς το τι πρέπει να κάνει ο σύλλογος, η εκπροσώπηση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο ΔΣ ζήτησε διακοπή της διαδικασίας για 5 λεπτά προκειμένου να προκύψει κάποια απάντηση. Τα 5 αυτά λεπτά πρέπει χωρίς αμφιβολία να ήταν τα πιο γρουσούζικα στην ιστορία της γαλάζιας νεολαίας, αφού με το πέρας τους ανακοινώθηκε ενώπιον ενός εμβρόντητου ΔΣ ότι όλα κυριολεκτικά τα παρόντα μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ έπρεπε επειγόντως να αποχωρήσουν λόγω εξαιρετικά επειγόντων και απρόβλεπτων υποχρεώσεων απροσδιορίστου φύσεως (!)όπως και ότι δεν υπήρχε καμία δυνατότητα επικοινωνίας με οποιοδήποτε άλλο μέλος γιατί «δεν ξέρουμε τα κινητά τους» (!!) Τα συμπεράσματα δικά σας.

Το παραπάνω περιστατικό έρχεται να προστεθεί σε ένα ήδη εντυπωσιακό ιστορικό εσκεμμένης και συστηματικής υπονόμευσης των δημοκρατικών διαδικασιών του συλλόγου. Αρκεί να θυμίσουμε ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ έχει να πατήσει σε Γενική Συνέλευση του συλλόγου από το 2011, κατά κανόνα απουσιάζει από τα Διοικητικά Συμβούλια, αλλά και την αλησμόνητη απόπειρά της να σαμποτάρει με την απουσία της τις φοιτητικές εκλογές του ακαδ. Έτους 2015-2016. Οι καθεστωτικές δυνάμεις, ως αιώνιοι χειροκροτητές και φερέφωνα των κυβερνητικών πολιτικών μέσα στο πανεπιστήμιο, από καιρό επιδιώκουν να απονομιμοποιήσουν τις δημοκρατικές διαδικασίες στα μάτια των φοιτητών και να καταστήσουν τον σύλλογο αδρανή και απονεκρωμένο, παθητικό δέκτη αποφάσεων που παίρνονται για αυτόν χωρίς αυτόν. Στην περίπτωση της ΔΑΠ, με μεθοδεύσεις σαν τις προαναφερθείσες, στην περίπτωση της ΠΑΣΠ, με το να έρχεται περιχαρής στα ΔΣ και να τα υπογράφει όλα τα ψηφίσματα με χέρια και με πόδια, ακόμα και όταν είναι αντιπαραθετικά (!), εκτός φυσικά αν κάποιο καλεί τον σύλλογο σε Γενική Συνέλευση, γιατί κατά σατανική σύμπτωση ποτέ δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να συνεδριάσει ο σύλλογος.


            Ως ΡΑΣ-ΕΑΑΚ και ΑΡΕΝ Πολιτικού, καταγγέλλουμε απερίφραστα την κατάμουτρη κοροϊδία και συνειδητή απαξίωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ απέναντι στο σύλλογο και τις διαδικασίες του, ιδιαίτερα μπροστά σε ένα ζήτημα που απειλεί να πλήξει τα φοιτητικά συμφέροντα τόσο άμεσα και υλικά. Συνέπεια αυτής της στάσης είναι η ουσιαστική φίμωση της μερίδας του συλλόγου που  εκφράζεται πολιτικά μέσω της ΔΑΠ, και η οποία εκπροσωπείται στα όργανα του συλλόγου στην καλύτερη περίπτωση με μισόλογα, και στην χειρότερη δεν εκπροσωπείται καθόλου.

            Η διασφάλιση της δημοκρατίας στον φοιτητικό μας σύλλογο είναι υπόθεση όλων. Απέναντι σε όσους μας θέλουν θεατές, απαντάμε με ζωντανούς, μαχητικούς συλλόγους και μαζικές γενικές συνελεύσεις! Απέναντι σε όσους στέκονται πάντα «στο πλευρό του φοιτητή» απαντάμε ότι το δικαίωμά μας να ορίζουμε οι ίδιοι τις ζωές μας μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο δεν το εκχωρούμε σε κανέναν καλοθελητή! Μπροστά στην επίθεση που δέχεται το πανεπιστήμιο και την συντριβή της προοπτικής μας για σπουδές, δουλειά, και ζωή με αξιοπρέπεια, ορθώνουμε την ασπίδα των συλλογικών αγώνων. 

16 Ιουν 2017

Εξεταστική: Ένας οδηγός επιβίωσης

Η εξεταστική είναι αντικειμενικά μια πιεστική περίοδος για τους περισσότερους από εμάς: ξενύχτια με τη μύτη μέσα στα βιβλία, απανωτές εξετάσεις, πολλές φορές σε δύο μαθήματα την ίδια μέρα, παραδώσεις εργασιών κ.ο.κ, μας κάνουν τη ζωή δύσκολη. Σε αυτές τις συνθήκες έρχεται να προστεθεί και η επικρατούσα αντίληψη που μας λέει ότι οι εξετάσεις είναι “για να ξεχωρίσουν οι καλοί φοιτητές από τους κακούς”, επομένως ο καθένας για τον εαυτό του. Αυτός ο παρ-οξυμένος ατομικισμός που μετατρέπει την εξεταστική σε hunger games, στρέφοντας πολιτικάρια ενάντια σε πολιτικάριο, κάνει τα πράγματα πολύ δυσκολότερα απ’ ότι θα έπρεπε να είναι, καθιστώντας μας πιο ανεκτικούς σε πάσης φύσεως κρούσματα καθηγητικής αυθαιρεσίας: άρνηση νομής θεμάτων λόγω ολιγόλεπτης καθυστέρησης; ας ήταν ο άλλος στην ώρα του, τι με νοιάζει που ξενύχτησε χθες βράδυ να διαβάσει γιατί δούλευε όλη τη βδομάδα. Προληπτικές αλλαγές θέσεων, έλεγχος προσωπικών αντικειμένων, μέχρι και απαγόρευση εξόδου για φυσικές ανάγκες; “ε κάπως πρέπει να παταχθεί η αντιγραφή, ας πήγαινες πριν μοιραστούν τα θέματα.” Θέματα εκτός ύλης; “ε εδώ θα φανεί ποιος είναι ο καλύτερος, ευτυχώς που σκύλιασα ένα μήνα κι ας κοντεύω να πάθω υπερκόπωση.”
Αρκεί που έχουμε να αντιμετωπίσουμε όλον αυτόν τον όγκο δουλειάς. Το τελευταίο που χρειαζόμαστε είναι να βάζουμε τρικλοποδιές μεταξύ μας. Απέναντι σε αυτό που θα μπορούσε να πλήξει και εμάς, υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα του-ης συμφοιτητή-τριάς μας σε ανθρώπινους όρους εξέτασης. Διαβάζουμε συλλογικά, ανταλλάσσουμε σημειώσεις, αξιοποιούμε το blog του στεκιού του Φοιτητικού μας Συλλόγου, λύνουμε απορίες (και σπάμε την πελατειακή κουλτούρα που καλλιεργούν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ), διεκδικούμε συλλογικά αξιοπρεπείς συνθήκες εξέτασης.

Δεν ανεχόμαστε:
·         Άρνηση  παράδοσης θεμάτων λόγω αργοπορίας
·         Προληπτικές αλλαγές θέσεων/έλεγχο προσωπικών αντικειμένων
·         Απαγόρευση εξόδου για φυσικές ανάγκες
·         Θέματα εκτός ύλης/διαφορετικά από αυτά που έχουν ανακοινωθεί

            Στον ατομισμό και τον ανταγωνισμό, απαντάμε με αλληλεγγύη

ΡΑΣ ΕΑΑΚ

28 Μαΐ 2017

Η επόμενη των Φοιτητικών Εκλογών

Οι Φοιτητικές Εκλογές αποτελούν για το σύλλογο την αποτύπωση των πολιτικών σχεδίων για το πώς θέλουμε να ορίζουμε την καθημερινότητα μας στη σχολή αλλά και στην κοινωνία. Ο μεγαλύτερος νικητής και σε αυτές τις εκλογές όμως ήταν η αποχή. Η αποχή μπορεί να επιλέγεται για πολλούς λόγους. Η απογοήτευση είναι ένας από αυτούς, αλλά και η αποστροφή από την πολιτική που διαμορφώνει όμως την καθημερινότητά μας και στο Πανεπιστήμιο ένας άλλος. Η αποχή στο Πολιτικό, έδωσε χώρο για ακόμα μία χρονιά στη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ, τις δυνάμεις που πάγια απαξίωναν τις συλλογικές διαδικασίες του Φοιτητικού Συλλόγου. Οι δυνάμεις που καλλιεργούν την ανάθεση, τις πελατειακές σχέσεις αντί για την πολιτική, για την ακρίβεια την αποστροφή από την πολιτική, το ΤΙΝΑ ως ένα μονόδρομο, ότι η νέα γενιά πρέπει να υποτάσσεται, να μη διεκδικεί, γιατί «έτσι κι αλλιώς δε θα αλλάξει και κάτι».

Η κυριαρχία της λογικής που δε λογαριάζει το ίδιο το φοιτητικό σώμα, αλλά μάλλον το πόσο καλά θα πάνε τα ποσοστά, φάνηκε για ακόμα μία φορά και την ημέρα των εκλογών, αλλά και πιο πριν. Στο προεκλογικό Διοικητικό Συμβούλιο που θα όριζε τα διαδικαστικά των εκλογών, ψάχναμε τη ΔΑΠ 2 μέρες πάλι, ενώ όταν μας έκανε την τιμή να εμφανιστεί, ζητούσε πράγματα τα οποία δεν της αναλογούσαν δεδομένης της απουσίας της από τις περσινές φοιτητικές εκλογές. Η ΠΑΣΠ με τη σειρά της, δεν είχε και κανένα πρόβλημα στο να μη συμμετέχει η ΔΑΠ, καθώς θα διατηρούσε την πρωτιά της, ενώ στο προεκλογικό ΔΣ όξυνε ακόμα περισσότερο την κατάσταση χωρίς να τη νοιάζει αν θα είναι μαζικές οι εκλογές. Μετά από όλα αυτά τίθεται και το ζήτημα της καταμέτρησης. Η ΔΑΠ, η ΠΑΣΠ, η ΠΚΣ και το BLOCO ομόφωνα πρότειναν η διαδικασία της καταμέτρησης να είναι κλειστή, μακριά από τους φοιτητές και τις φοιτήτριες, μακριά από τα υποκείμενα στα οποία όλες οι πολιτικές δυνάμεις λογοδοτούν. Η ιδιοκτησιακές λογικές των δυνάμεων αυτών, είναι λογικές που δε χωράνε σε ένα σύλλογο που πρέπει να λειτουργεί δημοκρατικά, να έχει εποπτεία όλων των συλλογικών διαδικασιών του και να είναι αναπόσπαστο κομμάτι του.

Εμείς, ως ΡΑΣ ΕΑΑΚ και ΑΡΕΝ, εξαρχής τοποθετηθήκαμε ότι αυτές οι Φοιτητικές Εκλογές, πρέπει να γίνουν με υγιή και δημοκρατικό τρόπο, να συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις που παρεμβαίνουν στο ΦΣ και κυρίαρχα να γίνει ΑΝΟΙΧΤΑ στο σύλλογο, καθώς όλες εγκαλούμαστε από αυτόν. Τόσο η εμμονή των ΔΑΠ και ΠΚΣ στο να μην έχουν τα δύο σχήματα μας 2 έδρες στην Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή (ΚΕΦΕ) αλλά 1, και η αποδοχή αυτού του όρου για να μπει η ΔΑΠ στις εκλογές, όσο και η υποχώρηση ως προς τις αρμοδιότητες που έχει η εκάστοτε πολιτική δύναμη την ημέρα των εκλογών κυρίως από τις δικές μας δυνάμεις, αποδεικνύουν μόνο ένα πράγμα, ότι αυτοί που διασφάλισαν ότι θα γίνουν εκλογές φέτος και δε θα επαναληφθούν τα περσινά σκηνικά, ήμασταν εμείς. Επίσης, τα ΕΑΑΚ και η ΑΡΕΝ, ήταν οι μόνες πολιτικές δυνάμεις που εναντιώθηκαν στην κλειστή καταμέτρηση, και προσπάθησαν πραγματικά να γίνει ανοιχτή, ωστόσο αυτό δεν έγινε από τις υπόλοιπες δυνάμεις.

Όλα αυτά, δεν είναι ευχολόγιο για το δικό μας μόρφωμα, αλλά πολύ περισσότερο αντίληψη για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να λειτουργεί ο σύλλογός μας. Το ρεύμα που επέλεξε να στηρίξει και εκλογικά τη δική μας αντίληψη, είναι το ρεύμα που έχει παλέψει φέτος για τα επαγγελματικά του δικαιώματα, για μικρότερες και μεγαλύτερες μάχες, και το ρεύμα εκείνο το οποίο θα βρίσκεται μαζί μας την επόμενη μέρα στο δρόμο να αγωνίζεται και να διεκδικεί αυτά που μας ανήκουν. Είναι στοίχημα λοιπόν για τα δύο σχήματα ΡΑΣ ΕΑΑΚ & ΑΡΕΝ, οι συλλογικές διαδικασίες του ΦΣ να είναι ζωντανές και να μην είναι δουλειά κάποιων «ειδικών» αλλά του καθενός και της καθεμιάς μας ξεχωριστάΟι Γενικές Συνελεύσεις, τα Διοικητικά Συμβούλια και οι Φοιτητικές Εκλογές, πρέπει να είναι ανοιχτές για τους/τις φοιτητές/-τριες και όχι κλειστές για τις παρατάξεις. Αυτό σημαίνει δημοκρατία στο σύλλογο, έτσι αποκρυσταλλώνεται. Για εμάς οι εκλογές, αυτό σήμαιναν και σημαίνουν, ο Φοιτητικός Σύλλογος να κάνει δικές του τις διαδικασίες του,  και όλοι/ όλες μας να ορίζουμε το πώς θέλουμε να ζούμε, να χαράσσουμε ένα δρόμο ανυπακοής μπροστά στην απάθεια και τις δυνάμεις της αντίδρασης, να μπορέσουμε κάποια στιγμή μέσα από το συλλογικό μονοπάτι, να αλλάξουμε τις ζωές μας.

ΡΑΣ ΕΑΑΚ
Αρ.Εν. Πολιτικού

25 Μαΐ 2017

Φοιτητικες Εκλογες 2017

Συγκεντρωτικά αποτελέσματα εκλογών του Φοιτητικού Συλλόγου Πολιτικού

Συμμετοχή: 567
ΔΑΠ: 208 - 3 έδρες
ΠΑΣΠ: 194 - 2 έδρες
ΡΑΣ ΕΑΑΚ/ΑΡΕΝ: 93 - 1 έδρα
ΠΚΣ: 40 - 1 έδρα
BLOCO: 8
Αγωνιστικές Κινήσεις: 6
Λευκά: 18
Άκυρα: 14

15 Μαΐ 2017

4ο Μνημόνιο: “Νέε, νέα δεν ενδιαφερόμαστε αν ζείς ή πεθαίνεις!”

Το 4o μνημόνιο που αναμένεται να κατατεθεί προς ψήφιση στη βουλή στις 17-18 Μάη είναι ίσως το μεγαλύτερο χτύπημα που έχει δεχτεί η γενιά μας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζει χωρίς ενδοιασμούς μέτρα που γκρεμίζουν κάθε αξίωση των φοιτητών/-τριών και νέων εργαζομένων σε μια ζωή με στοιχειώδη αξιοπρέπεια και δικαιώματα.            
Σπουδές;  
Δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από τα πτυχία, υποχρηματοδότηση. Η συνολική στόχευση του Υπουργείου Παιδείας για το Πανεπιστήμιο είναι ακριβώς η συμφιλίωση του/της φοιτητή/-τριας σε ιδεολογικό επίπεδο με όσα θα κληθεί να αντιμετωπίσει βγαίνοντας στην αγορά εργασίας. Να μάθει να είναι δηλαδή ευέλικτος/-η και πειθήνιος/-α. Με αυτό τον τρόπο, εντυπώνεται στους/στις νέους/νέες, ήδη από το Πανεπιστήμιο, ότι δε τους αναλογεί να έχουν προσδοκία. Προσδοκία για ένα μέλλον με αξιοπρέπεια, πτυχίο  ως μόνη προϋπόθεση για να βρουν δουλειά με δικαιώματα.
Δουλειά;
Στα πλαίσια των μνημονίων θεσπίζεται ο υποκατώτατος μισθός για τους/τις νέους/νέες εργαζόμενους/-ες κάτω των 25, που σημαίνει ότι αν δεν έχεις χρόνια εμπειρία και μεταπτυχιακά με τη σέσουλα είναι τρελό να αμείβεσαι για 8+ωρη εργασία με πάνω από 300-400 ευρώ το μήνα. Όσο οι ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας χωρίς ένσημα/ασφάλιση θεωρούνται κανονικότητα, το σχέδιο της Ε.Ε για την εργασία βαθαίνει, με νέα μέτρα.  Αυτή τη στιγμή δίνεται το ελεύθερο στους εργοδότες να “κλείνουν” με lock out μια επιχείρηση σε περίπτωση απεργίας, ώστε να μην πληρώνονται οι εργαζόμενοι, συμμετέχοντας ή όχι στην απεργία. Πραγματοποιείται, δηλαδή, μια ιδεολογικού τύπου παρέμβαση στους/στις εργαζόμενους/-ες, βάζοντας τους σε δίλημμα για το αν θα απεργήσουν, ή και να συγκρουστούν μεταξύ τους, τη στιγμή που το σχέδιο κυβέρνησης-Ε.Ε οδηγεί τον κόσμο στη φτώχεια, τη στιγμή που καταπατείται η δυνατότητα για συλλογική διαπραγμάτευση εντός εργασιακού χώρου ή κλάδου με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τη στιγμή που αμφισβητείται ακόμα και η δυνατότητα ελεύθερης συνδικαλιστικής δράσης και συλλογικών αποφάσεων διεκδίκησης στα σωματεία. 
Και στο ενδιάμεσο;
Οποιαδήποτε υποστήριξη μπορούσε στο παρελθόν να μας παρέχει η οικογένειά μας προκειμένου να βγαίνουμε πέρα σύντομα θα είναι απολύτως αδιανόητη, καθώς κύριες και επικουρικές συντάξεις, επιδόματα, 13ος και 14ος μισθός κ.ο.κ. ισοπεδώνονται μπροστά στα μάτια μας. Είναι πλέον σαφές ότι σκοπός της πολιτικής λιτότητας και πρόσδεσης της χώρας στις βλέψεις της Ε.Ε και του ευρώ είναι όχι απλά η φτωχοποίηση της πλειοψηφίας, αλλά και η φορολόγηση των ήδη φτωχών. Το αφορολόγητο από τα 8.600 ευρώ έφτασε στα 5.600, το οποίο σημαίνει ότι, με μαθηματική ακρίβεια, όποιος/όποια δουλεύει έστω και για ένα ευρώ πάνω από 570 το μήνα χάνει αυτομάτως ένα μισθό το χρόνο. Με λίγα λόγια, ενώ οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν μια χώρα “σε τροχιά ανάπτυξης”, οι πραγματικές συνθήκες ζωής και δουλειάς του λαού είναι αυτές της εξαθλίωσης. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ  διεκδικεί περιχαρής τα εύσημα των δανειστών.
Γι’ αυτό, στις 17 Μάη συμμετέχουμε στην απεργία
Γιατί σαν μελλοντικοί/-ες εργαζόμενοι/-ες οφείλουμε να μπλοκάρουμε τα σχέδιά τους για το δικό μας μέλλον.
Για να μην είμαστε η γενιά που θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες.
Για να μη γίνει ο συμβιβασμός και η απάθεια συνήθεια.

ΡΑΣ ΕΑΑΚ

14 Μαΐ 2017

Πολιτικη, δυναμεις, φοιτητικες εκλογες, αποχη

Γιατί πολιτική στο Πανεπιστήμιο;

Το Πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος μέσα στον οποίο περνάμε τον περισσότερο χρόνο της φοιτητικής μας ζωής, κατά τον οποίο πέρα από τα μαθήματα, αναμετρόμαστε με νέα ερωτήματα για την κοινωνία και το μέλλον μας, ερχόμαστε σε επαφή με μία πληθώρα απόψεων και εν τέλει μέσα από την διαμόρφωση της φοιτητικής μας ταυτότητας, διαμορφώνουμε συνολικά την κοινωνική μας ταυτότητα. Το πώς όμως διαμορφώνεται το ίδιο το Πανεπιστήμιο, προκύπτει μέσα από τη διαπάλη πολιτικών σχεδίων για το πώς θέλουμε να λειτουργεί αυτό. Διαφορετικά αντιλαμβάνεται το Πανεπιστήμιο μία αντίληψη που το πλαισιώνει γύρω από το δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πρόταγμα, και διαφορετικά το αντιλαμβάνεται μία αντίληψη που μιλάει για την ιδιωτικοποίησή του. Κοινώς, το Πανεπιστήμιο δεν είναι ένας κοινωνικός χώρος αποκομμένος από την κοινωνία, είναι αντιθέτως οργανικό κομμάτι της, και η πρώτη μας μαγιά ως κοινωνικά υποκείμενα.

Και τις πολιτικές δυνάμεις τι τις θέλουμε;

Αναγνωρίζοντας παραπάνω την πολιτική υπόσταση του Πανεπιστημίου, καταλαβαίνουμε γιατί υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις στις σχολές. Το κάθε σχήμα και η κάθε παράταξη αποτελούν και ένα πολιτικό σχέδιο για το πώς θέλουμε να είναι το Πανεπιστήμιο. Όταν παράγεται πολιτική από έξω προς τα μέσα, πρέπει με ένα τρόπο να παράγεται πολιτική και από μέσα προς τα έξω. Ο καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό για μας, είναι μέσα από την ανώτερη συλλογική διαδικασία του Φ.Σ. τη Γενική Συνέλευση. Η συμφωνία με ένα πολιτικό μόρφωμα όμως, δεν πρέπει να γίνεται με βάση το κριτήριο της παρέας, των πελατειακών σχέσεων, και των Belvedere στο Caramela ή στο Socialista, αλλά με βάση τη στήριξη ενός πολιτικού σχεδίου. 

Κι αν δεν ψηφίσω στο Πολιτικό, χάλασε ο κόσμος;

Οι εκλογές καλώς ή κακώς (κακώς θα πούμε εμείς), είναι η μαζικότερη διαδικασία του φοιτητικού συλλόγου. Αυτή αποτελεί την αποτύπωση συσχετισμών μεταξύ των πολιτικών σχεδίων που αντιπαρατίθενται στο εσωτερικό των συλλόγων, ενώ παράλληλα η μάχη που δόθηκε πέρσι ενάντια σε μια ΔΑΠ που δεν ήθελε να υπάρχουν όργανα του Φ.Σ. με τη στάση της στις εκλογές, έδειξε τη σημασία που έχουν οι φοιτητικές εκλογές. Με την αποχή από αυτές δεν θα καταφέρει κανείς να τις σταματήσει και στην τελική έτσι αποφασίζουν οι άλλοι, ενώ ταυτόχρονα η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ θα καταφέρει να πάρει την αυτοδυναμία, που θα της παρέχει την ευκολία και την ευκαιρία να κάνει ότι θέλει στο σύλλογο. Για εμάς αυτό που έχει σημασία δεν είναι να βγαίνουν 5 παρατάξεις και σχήματα και να λένε ή να κάνουν τα δικά τους, αλλά πολύ περισσότερο να δηλώνει ο/η κάθε φοιτητής/-τρια πως θέλει να είναι το Πανεπιστήμιο και το μέλλον του, πράγμα που μπορεί να προκύψει μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες. 

Σε μία εποχή όπου οι καθεστωτικές δυνάμεις του ΤΙΝΑ, προβάλλουν το απολιτίκ, την εξαγορά μέσω σημειώσεων- λες και δεν μπορούμε να πάρουμε από οποιονδήποτε άλλο συμφοιτητή/- τριά μας-, και την κοινωνική ζωή στα μπουζούκια, σε μία εποχή όπου η απογοήτευση όλης της κοινωνίας έχει οδηγήσει στην αποστροφή από τις πολιτικές διαδικασίες και συγκεκριμένα τους/τις φοιτητές/-τριες και από τον φοιτητικό συνδικαλισμό, είναι αναγκαίο περισσότερο από ποτέ να δείχνουμε με κάθε τρόπο και σε κάθε τόνο ότι είμαστε εδώ. Είμαστε εδώ γιατί μας νοιάζει αν το Πανεπιστήμιο μας θα μας κατοχυρώνει επαγγελματικά δικαιώματα, αν θα έχει δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, αν θα ανταποκρίνεται στα συμφέροντά μας. Είμαστε εδώ, γιατί μας νοιάζει τι γίνεται στην κοινωνία όταν η εκάστοτε μνημονιακή κυβέρνηση κατά τις επιταγές της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, καταστρέφει την επαγγελματική μας προοπτική και κάθε ελπίδα για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. 

Όπως και σε κάθε διαδικασία του φοιτητικού κινήματος, συμμετέχουμε μαζικά στις φοιτητικές εκλογές, ψηφίζουμε με αστυνομική ταυτότητα ή διαβατήριο και με το πάσο.
Στις φετινές Φοιτητικές Εκλογές στηρίζουμε, ψηφίσουμε το Ενωτικό ψηφοδέλτιο των ΡΑΣ ΕΑΑΚ & Αρ.Εν., την  Αριστερή Ανατρεπτική Συνεργασία

ΡΑΣ ΕΑΑΚ
Αρ. Εν. Πολιτικού


2 Μαΐ 2017

Για μια αναγκαια αριστερα

Σε μία συγκυρία όπου ανοίγονται συνεχώς νέα μέτωπα βάζοντας στο στόχαστρο την κοινωνική πλειοψηφία, είναι αναγκαία η συγκρότηση μίας εναλλακτικής αφήγησης, κόντρα στη λογική του ΤΙΝΑ, η οποία θα προκύπτει από την εξίσου αναγκαία συσπείρωση της ριζοσπαστικής αριστεράς σε μία σειρά από κοινωνικούς χώρους. Εκκίνηση της κουβέντας αυτής αποτέλεσε η παραδοχή ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ έχει υιοθετήσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, σε απόλυτη ευθυγράμμιση με τις επιταγές των μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ που ερχόταν σε πλήρη ευθυγράμμιση με τα λαϊκά συμφέροντα. Πλέον βρισκόμαστε σε μία συνθήκη όπου η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει ψηφίσει τα μέτρα για το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, έχει περικόψει πολλάκις μισθούς και συντάξεις, και πλέον οδεύει προς το 4ο μνημόνιο, το νέο εργασιακό νομοσχέδιο που καταστρατηγεί κάθε εργασιακό δικαίωμα όπως το γνωρίζαμε έως σήμερα και επιτίθεται ευθέως στις εργασιακές συνθήκες που θα κληθεί κυρίως η νέα γενιά να ζήσει. Το νέο νομοσχέδιο Γαβρόγλου για την Παιδεία έρχεται να συμπληρώσει το πάζλ των αναδιαρθρωτικών τομών και να συνδέσει ακόμα πιο στενά το χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας προφανώς όχι προς το συμφέρον της φοιτώσας νεολαίας.

Ακριβώς λόγω της αναγκαιότητας που επιτάσσει η παραπάνω συγκυρία, τα σχήματα της ριζοσπαστικής αριστεράς που δρουν στον κοινωνικό χώρο του Πολιτικού (Ρ.Α.Σ.-Ε.Α.Α.Κ., ΑΡ.ΕΝ.) αποφασίσαμε την περσινήχρονιά να προβούμε σε κοινή διαδικασία βάσης. Η διαδικασία αυτή, που είχε ξεκινήσει από πέρυσι, επιδιώξαμε φέτος να συνεχιστεί αλλά και να αναβαθμιστεί, για να προσπαθήσει να απαντήσει στις νέες προκλήσεις που γεννιούνται μέρα με τη μέρα. Με άλλα λόγια, θεωρούμε ότι τόσο οι εξελίξεις στο κεντρικοπολιτικό όσο και η αδυναμία της αριστεράς να συσπειρώσει σε ένα ενιαίο, εναλλακτικό και ηγεμονικό σχέδιο τον λαϊκό και νεολαιίστικο παράγοντα, μας φέρνουν αντιμέτωπους/-ες με την επιτακτικότητα, τα κομμάτια της δικιάς μας αριστεράς να προχωρήσουν σε βαθύτερο πολιτικό συντονισμό και να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους, με τα μάτια στραμμένα στους συλλόγους αλλά και στην κοινωνία γενικότερα. Ως σχήματα και στο παρελθόν έχουμε προβεί σε κινηματικό συντονισμό λόγω αναγκαιότητας της συγκυρίας, παρά τις διαφορές των πολιτικών μας σχεδίων και αφηγήσεων, μερικές από τις οποίες εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Επόμενο βήμα του συντονισμού αυτού, και μέσα σε ένα πλαίσιο μετατοπίσεων και συγκλίσεων που έχουν συμβεί στο εσωτερικό της αριστεράς τον τελευταίο καιρό, θεωρούμε ότι, οι διαφορές αυτές, αν και υπαρκτές δεν συνιστούν εμπόδιο στην εμβάθυνση του πολιτικού διαλόγου, αντίθετα μπορούν να είναι δημιουργικές και προωθητικές.

Η κοινή μας συμπόρευση βασίζεται πάνω σε κομβικά σημεία, όπως μπορεί να ήταν το προσφυγικό ζήτημα σε ένα προηγούμενο χρόνο με εντατικούς όρους, φέτος η αποστοίχιση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων από το πτυχίο ή και η πάλη για δημοκρατία εντός των Φοιτητικών Συλλόγων με το σπάσιμο του αυθαίρετου lock out και η περσινή διασφάλιση της διεξαγωγής των Φοιτητικών Εκλογών με μία ΔΑΠ που ήταν αιτία να ακυρωθούν οι πρώτες και να κωλυσιεργηθούν οι δεύτερες. Όλα αυτά αποτελούν κοινή συνισταμένη για τα δύο σχήματα, μια αφήγηση που αφορά, τόσο την ευρύτερη μάχη ενάντια στον τρόπο με τον οποίο προδιαγράφεται το μέλλον μας, όσο και τη μάχη για ένα δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό Πανεπιστήμιο. Με λίγα λόγια μιλάμε για ένα πολιτικό σχέδιο που επιδιώκει να απαντήσει από τη μία στο ερώτημα για μία ζωή που θα ορίζεται από τα ίδια τα κοινωνικά υποκείμενα, αφετέρου στο δικαίωμα να ορίζουμε εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες το πως θα σπουδάζουμε, κάτι το οποίο διασφαλίζεται μόνο μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες (Γενικές Συνελεύσεις) και το συλλογικό αγώνα που σίγουρα μπορεί να καταφέρει πολύ περισσότερα από ότι ο καθένας και η καθεμιά μόνος/-η του/της.

Με τον τρόπο αυτό, στοχεύουμε η αριστερά, τόσο σε ευρύτερο κοινωνικό όσο και σε φοιτητικό επίπεδο, να αποκτήσει την κοινωνική χρησιμότητα που θα πετύχει υλικές νίκες στο σήμερα και να εμβαθύνει τις ανασυνθετικές διεργασίες στο εσωτερικό της. Αυτό θα έχει νόημα ως μία εξώστρεφη διαδικασία, που δε θα αναλώνεται σε μία εσώστρεφη κουβέντα που αφορά μόνο τα ήδη οργανωμένα κομμάτια της φοιτητικής κοινότητας, αλλά πολύ περισσότερο μία αριστερά που αντιλαμβάνεται την ανάγκη να αποκτήσει επιτέλους ενιαίο βηματισμό, αποτελώντας τον ανασταλτικό και ανατρεπτικό παράγοντα στη νεοφιλελεύθερη επίθεση. Η από κοινού καθημερινή παρέμβασή μας στον κοινωνικό χώρο του Πολιτικού διαφαίνεται από τα ενιαία αγωνιστικά πλαίσια μέχρι και το Festival όλων των δυνάμεων του κτηρίου ΝΟΠΕ που αναφέρονται στην ριζοσπαστική αριστερά (των ΕΑΑΚ, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ). Το 2ο κοινό φεστιβάλ μας, μάλιστα, θα διεξαχθεί Τετάρτη και Πέμπτη 10 και 11 Μαϊου. Όλη αυτή η προσπάθεια της σύγκλισης της δικής μας αριστεράς, όπως εξειδικεύεται και στον κοινωνικό χώρο του Πολιτικού αλλά και στο Πανεπιστήμιο συνολικά, για εμάς συνδέεται με την προσπάθεια ανασυγκρότησης των φοιτητικών συλλόγων. Αυτή η προσπάθεια μπορεί να αποτυπωθεί και μέσα από τη συγκρότηση του Πολιτιστικού- Πολιτικού στεκιού, όπως αυτό αποφασίστηκε μέσα από τη Γενική Συνέλευση του ίδιου του Φ.Σ. και λειτουργεί στη βάση μίας δικής του συνέλευσης, προσπαθώντας να δημιουργήσει ένα άλλο πολιτιστικό παράδειγμα.  Αυτό με τη σειρά του στοχεύει στην εκ νέου συγκρότηση τη συλλογικής ταυτότητας των φοιτητών/-τριών, και στη δημιουργία ενός χώρου μέσα στη σχολή όπου θα μπορούμε να αλληλεπιδρούμε, κόντρα στη λογική του ατομικού δρόμου και του καριερισμού. Μέσα, λοιπόν, από την κοινή μας διαδικασία, που πήρε τη μορφή μίας αυθόρμητης και ειλικρινούς κουβέντας στη βάση της συν-αντίληψης που έχουμε για τη συγκυρία, και πολύ περισσότερο, μέσα από την κοινή παρέμβαση στον κοινωνικό μας χώρο, τη δημιουργία κοινών αναπαραστάσεων και τη μεταξύ μας ανάδραση επιχειρούμε να οικοδομήσουμε μία νέα ποιότητα συντροφικών σχέσεων, να δημιουργήσουμε νέες πολιτικές πρακτικές και, τελικά, να παράξουμε νέο πολιτικό προϊόν. 

Σε μία περίοδο, λοιπόν, που κυριαρχεί η λογική του ΤΙΝΑ, ο επιβιωτισμός και ο ατομικός δρόμος, δόγματα που εξειδικεύονται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής, η αριστερά καλείται να συγκροτήσει το μέτωπο εκείνο που θα κινηθεί σε ρηξιακή κατεύθυνση με τις κυρίαρχες πολιτικές και την εναλλακτική αυτή αφήγηση που με όρους θετικού προτάγματος θα προσπαθήσει να εκφράσει τα κομμάτια εκείνα της κοινωνίας που συνεχώς αμφισβητούν την υπάρχουσα κατάσταση και τον τρόπο με τον οποίο αυτή διαμορφώνει τις ζωές μας.

Σε μία προσπάθεια ανοίγματος της κουβέντας για την ανασύνθεση της φοιτητικής αριστεράς, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση των σχημάτων ΕΑΑΚ, ΑΡΕΝ, ΑΡΔΙΝ στις 3 Μάη στις 17:00 μ.μ. στο κτήριο ΝΟΠΕ.


ΡΑΣ ΕΑΑΚ
Αρ. Εν. Πολιτικού

30 Απρ 2017

Η Πρωτομαγια δεν ειναι αργια, ειναι απεργια

Όπως στο Σικάγο το 1886 η αμερικανική εργατική τάξη πάλεψε για το λεγόμενο οχτάωρο (8 ώρες δουλειά, 8 ώρες διασκέδαση, 8 ώρες ανάπαυση), έτσι και σήμερα καλούμαστε να παλέψουμε για το αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή και δουλειά με αξιοπρέπεια.  Όπως τότε, έτσι και σήμερα καλούμαστε να παλέψουμε ενάντια στο μνημονιακό καθεστώς, τα μέτρα που επιβάλλονται στον κόσμο της εργασίας, το κόφτη σε μισθούς και συντάξεις. Σήμερα η μάχη δύνεται ενάντια στη διεύρυνση των φορολογούμενων στρωμάτων με τη νέα μείωση του αφορολόγητου, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο και την επιβολή υψηλότατων εισφορών στους ελεύθερους επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενους, το νέο εργασιακό νομοσχέδιο και την απελευθέρωση απολύσεων, την απαγόρευση επί της ουσίας της απεργίας και την κατάρρευση του κατώτατου μισθού για τους «νέους και άπειρους» εργαζόμενους.

Εν έτη 2017, η νεολαία ως κοινωνική κατηγορία, βιώνει στο σύνολο της την επίθεση που δέχεται από την ασκούμενη πολιτική. Είτε μιλάμε για τους νέους εργαζόμενους, είτε για τους φοιτητές που δουλεύουν παράλληλα για να καταφέρουν να «βγάλουν» τη σχολή, είτε για όλους εκείνους που προσβλέπουν στην εύρεση θέσης εργασίας στο αντικείμενο σπουδών τους με την απόκτηση πτυχίου Πανεπιστημίου, όπως προέβλεπε το προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο, η νεολαία στο σήμερα παρακολουθεί αμήχανα το χτύπημα πρώτα στην καθημερινότητά της, αλλά κυρίως στην προσδοκία της. Η κατάσταση που διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή στο Πανεπιστήμιο με τα νέα μέτρα Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, περιγράφει την αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο, τη διάσπαση του ενιαίου πτυχίου (που ορίζει την ενιαία κατοχύρωση στο χώρο εργασίας μετέπειτα και τη δυνατότητα ενιαίων διεκδικήσεων των εργαζομένων ενός κλάδου) και την αντικατάστασή του από τον ατομικό φάκελο προσόντων (βλ. κατοχύρωση διδακτικής επάρκειας στο πολιτικό ως επιλογής, βλ. επιβολή «κλάσεων» μηχανικών στις πολυτεχνικές). Όλα αυτά έρχονται να συμπληρωθούν από την πολυδιάσπαση του γνωστικού αντικειμένου στο μεταπτυχιακό (βλ. ενιαίο μεταπτυχιακό Νομικής με 13 διαφορετικές κατευθύνσεις), η οποία εισάγεται και στο προπτυχιακό για την ανάλογη σύνδεση μεταξύ τους, και που εισάγει επί της ουσίας τη λογική της συνεχούς εξειδίκευσης ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς εργασίας. Ο απόφοιτος μέσα από αυτή τη διαδικασία μαθαίνει ότι πρέπει να είναι προσαρμοσμένος στις υπάρχουσες ανάγκες της παραγωγής, και μέσα από το καθεστώς δια βίου μάθησης να καθίσταται ευέλικτος στις αλλαγές που προκύπτουν.

Σε αυτό το τοπίο η αναδιάρθρωση στο πανεπιστήμιο εκτυλίσσεται παράλληλα με την αναδιάρθρωση στην εργασία. Η προσπάθεια του κράτους για εμπέδωση στους απόφοιτους του Πανεπιστημίου η ανάγκη προσαρμοστικότητας και ευελιξίας συμπληρώνεται από το καθεστώς που ήδη υπάρχει και κοντεύει να μονιμοποιηθεί, της προσωρινής, ευέλικτης εργασίας ειδικά για τους νέους εργαζομένους. Στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων εδραιώθηκαν οι ολιγόμηνες συμβάσεις εργασίας, η ατομική σύμβαση και το καθεστώς τρομοκρατίας εντός κάθε χώρου εργασίας από τους εργοδότες που υπενθυμίζουν στους υπαλλήλους τους τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, ώστε να διασφαλιστεί ότι δε θα υπάρξει καμία αναταραχή εντός του εργασιακού χώρου, όσες αυθαιρεσίες κι αν διαπράξει ο εργοδότης ( απλήρωτες υπερωρίες, καθυστέρηση πληρωμών, αναίτιες απολύσεις).

Όλα όσα βλέπουμε στις τηλεοράσεις στους τίτλους των ειδήσεων, όλα όσα ακούμε από φίλους και γνωστούς, όλα όσα βιώνουν οικογένεια και συγγενείς είναι πραγματικά,  είναι γύρω μας και έρχονται καταπάνω μας. Χρέος και καθήκον μας να μην κάνουμε πως δε τα βλέπουμε, να μη τα βιώνουμε μέσω του ολοένα και μεγαλύτερου και καθημερινού άγχους της νέας γενιάς μπροστά στο θολό μέλλον που της ετοιμάζουν.

Χρέος στο Σικάγο, στους αγώνες των εργατών και εργατριών ανά τα χρόνια.
Όρκος στη ζωή που τους ετοιμάζουμε εμείς. 


ΜΟΥΣΕΙΟ (Λ. Πατησίων), 11:00 π.μ. , με το ανεξάρτητο μπλοκ των Φοιτητικών Συλλόγων.